KWENTONG TEACHER||𝗟𝗮𝗯𝗶𝗻𝗴-𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗧𝗮𝗼𝗻, 𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗧𝗮𝗵𝗮𝗻𝗮𝗻 𝗮𝘁 𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗕𝗮𝗴𝗼𝗻𝗴 𝗟𝗮𝗻𝗱𝗮𝘀

𝐴𝑛𝑔 𝑘𝑢𝑤𝑒𝑛𝑡𝑜 𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑔ℎ𝑖ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦, 𝑝𝑎𝑛𝑎𝑛𝑎𝑚𝑝𝑎𝑙𝑎𝑡𝑎𝑦𝑎 𝑎𝑡 𝑡𝑎𝑝𝑎𝑛𝑔 𝑠𝑎 𝑝𝑎𝑔𝑡𝑎ℎ𝑎𝑘 𝑠𝑎 𝑝𝑎𝑛𝑖𝑏𝑎𝑔𝑜𝑛𝑔 𝑦𝑢𝑔𝑡𝑜 𝑛𝑔 𝑏𝑢ℎ𝑎𝑦

Ni: AILYN N RANCES, T-III

Jose Sanvictores Sr. National School

Cagwait District

Surigao del Sur Division

𝑀𝑎𝑦 𝑚𝑔𝑎 𝑝𝑖𝑛𝑡𝑢𝑎𝑛𝑔 𝑚𝑎𝑡𝑎𝑔𝑎𝑙 𝑛𝑎𝑡𝑖𝑛𝑔 ℎ𝑖𝑛𝑖ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦 𝑛𝑎 𝑏𝑢𝑘𝑠𝑎𝑛. 𝑀𝑎𝑦 𝑚𝑔𝑎 𝑝𝑎𝑛𝑎𝑙𝑎𝑛𝑔𝑖𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑢𝑙𝑖𝑡-𝑢𝑙𝑖𝑡 𝑛𝑎𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑖𝑏𝑖𝑛𝑢𝑏𝑢𝑙𝑜𝑛𝑔. 𝐴𝑡 𝑚𝑎𝑦 𝑚𝑔𝑎 𝑝𝑎𝑛𝑎ℎ𝑜𝑛𝑔 𝑡𝑖𝑙𝑎 𝑛𝑎𝑝𝑎𝑘𝑎𝑡𝑎𝑔𝑎𝑙 𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑔ℎ𝑖ℎ𝑖𝑛𝑡𝑎𝑦. 𝑁𝑔𝑢𝑛𝑖𝑡 𝑠𝑎 𝑡𝑎𝑚𝑎𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑛𝑎ℎ𝑜𝑛, 𝑚𝑎𝑢𝑢𝑛𝑎𝑤𝑎𝑎𝑛 𝑛𝑎𝑡𝑖𝑛𝑔 𝑎𝑛𝑔 𝑝𝑎𝑔𝑘𝑎𝑎𝑛𝑡𝑎𝑙𝑎 𝑎𝑦 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑛𝑎𝑛𝑔𝑎𝑛𝑔𝑎ℎ𝑢𝑙𝑢𝑔𝑎𝑛𝑔 ℎ𝑖𝑛𝑑𝑖 𝑡𝑎𝑦𝑜 𝑝𝑖𝑛𝑎𝑘𝑖𝑘𝑖𝑛𝑔𝑔𝑎𝑛 𝑚𝑎𝑟𝑎ℎ𝑖𝑙, 𝑖𝑛𝑖ℎ𝑎ℎ𝑎𝑛𝑑𝑎 𝑙𝑎𝑚𝑎𝑛𝑔 𝑡𝑎𝑦𝑜 𝑝𝑎𝑟𝑎 𝑠𝑎 𝑚𝑎𝑠 𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛𝑑𝑎𝑛𝑔 𝑑𝑎𝑎𝑛.

𝗟𝗮𝗯𝗶𝗻𝗴-𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗧𝗮𝗼𝗻, 𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗧𝗮𝗵𝗮𝗻𝗮𝗻

Labing-isang taon.

Sa unang tingin, isang bilang lamang ito. Ngunit para sa akin, ang labing-isang taon ay isang mahabang kuwentong puno ng alaala, sakripisyo, pagod, saya, luha, panalangin at mga pangarap.

Labing-isang taon akong naglingkod bilang guro sa Clarence Ty Pimentel National High School sa Tago District.

Noong Hunyo 24, 2015, nagsimula ang isang kabanata na hindi ko akalaing magiging napakahalaga sa aking buhay. Sa paglipas ng mga taon, ang paaralang minsang pinapasukan ko lamang upang magturo ay unti-unting naging bahagi ng aking pagkatao.

Naging tahanan ko ito.

Sa bawat umaga, dala ko ang aking mga gamit, mga aralin, mga plano at mga pangarap para sa aking mga mag-aaral. Sa bawat pagpasok ko sa silid-aralan, hindi lamang ako nagturo. Natuto rin akong makinig, umunawa, magtiyaga at humarap sa mga hamon ng pagiging guro.

𝗧𝗮𝘁𝗹𝘂𝗺𝗽𝘂𝗻𝗴 𝗠𝗶𝗻𝘂𝘁𝗼 𝗻𝗴 𝗣𝗮𝗴𝘁𝗶𝘁𝗶𝘆𝗮𝗴𝗮

Bahagi rin ng aking labing-isang taon ang araw-araw na paglalakbay.

Humigit-kumulang 30 minuto ang aking biyahe mula tahanan patungo sa paaralan at ganoon din ang pag-uwi.

Maaaring maikli itong pakinggan, ngunit kapag inulit araw-araw sa loob ng maraming taon, bawat minuto ay nagiging bahagi ng kuwento.

May mga umagang magaan ang biyahe. May mga araw na pagod na ang katawan bago pa man makarating sa paaralan. Ngunit higit sa lahat, may mga araw na umuulan.

At kapag umuulan, doon higit na nasusubok ang tiyaga. Bumabagal ang biyahe. Nagiging mahirap ang daan. May pangamba at pagod. Ngunit kahit maulan, pinipili kong magpatuloy.

Dahil alam kong may mga mag-aaral na naghihintay.

May klase akong kailangang pasukan. May araling kailangang ituro. May mga batang kailangang gabayan.

Sa bawat pagdating ko sa paaralan, tila sinasabi ng aking puso, “Sulit ang paglalakbay.”

𝗔𝗻𝗴 𝗠𝗮𝗵𝗮𝗯𝗮𝗻𝗴 𝗣𝗮𝗴𝗵𝗶𝗵𝗶𝗻𝘁𝗮𝘆

Ngunit may isa pang paglalakbay na higit na mahaba kaysa sa 30 minutong biyahe.

Ito ay ang paghihintay.

May mga bagay na matagal kong ipinanalangin. May mga panahong nagtatanong ako kung kailan kaya darating ang sagot. Minsan, maaaring mapagod ka ring maghintay. Minsan, maiisip mong baka hindi mangyari ang bagay na matagal mong hinihiling.

Ngunit natutuhan ko na ang paghihintay ay hindi kawalan ng ginagawa.

Ang paghihintay ay panahon ng paghahanda.

Sa halip na pangunahan ang panahon, pinili kong magtiwala. Patuloy akong nagtrabaho, naglingkod, nagsikap at nanalangin. Sapagkat naniniwala ako na may tamang panahon ang Diyos para sa bawat panalangin.

Hindi man agad dumating ang sagot na hinihintay ko, hindi ibig sabihin na nakalimutan na ako ng Diyos.

Minsan, ang sagot ay “maghintay ka.”

Minsan naman, ang sagot ay “magtiwala ka.”

At may mga pagkakataong saka lamang natin mauunawaan kung bakit kinailangan nating manatili nang matagal sa isang lugar bago tayo dalhin sa panibagong destinasyon.

𝗣𝗮𝗮𝗹𝗮𝗺, 𝗖𝗧𝗣𝗡𝗛𝗦

At dumating din ang araw na matagal kong hinihintay.

Matapos ang labing-isang taon, lumipat ako sa Jose San Victores Sr. National School sa Cagwait District.

Masaya. Nakakatuwa. Ngunit kasabay nito ang isang mabigat na damdamin.

Paano ako magpapaalam sa isang lugar na naging tahanan ko?

Hindi madaling iwan ang mga silid na naging saksi sa aking paglilingkod. Hindi madaling talikuran ang mga pasilyong ilang taon kong nilakaran. Hindi madaling iwan ang mga taong nakasama ko sa mga araw ng tagumpay, pagod, problema at saya.

May mga alaala na hindi kasya sa isang kahon.

May mga pangyayaring hindi maisusulat sa isang dokumento.

At may mga taong hindi kailanman magiging simpleng pangalan lamang sa nakaraan.

Kaya sa pag-alis ko, hindi ko sinabing “tapos na.”

Sa halip, sinabi ko sa aking sarili: “Salamat.”

Salamat sa labing-isang taon.

Salamat sa mga pagkakataong ibinigay sa akin.

Salamat sa mga aral.

Salamat sa mga taong naging bahagi ng aking paglalakbay.

At higit sa lahat, salamat sa Diyos na gumabay sa akin sa bawat hakbang.

𝗜𝘀𝗮𝗻𝗴 𝗕𝗮𝗴𝗼𝗻𝗴 𝗣𝗶𝗻𝘁𝗼

Ngayon, nasa Jose San Victores Sr. National School na ako.

Bagong paaralan.

Bagong mga mukha.

Bagong mga mag-aaral.

Bagong mga hamon.

May kaba, ngunit may pananabik. May pangamba, ngunit mas nangingibabaw ang pagtitiwala.

Sapagkat kung minsan, ang bagong landas ay nakatatakot lamang dahil hindi pa natin alam kung saan tayo dadalhin nito.

Ngunit kung ang Diyos ang nangunguna, maaari tayong humakbang nang may pananampalataya.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa bagong kabanatang ito. Ngunit alam kong hindi ako nagsisimula sa wala.

Dala ko ang labing-isang taon ng karanasan.

Dala ko ang mga aral.

Dala ko ang mga alaala.

Dala ko ang mga pangarap.

At higit sa lahat, dala ko ang pananampalatayang ang bawat pagbabago ay may dahilan at ang bawat paghihintay ay may tamang panahon.

𝗛𝗶𝗻𝗱𝗶 𝗣𝗮𝗴𝘁𝗮𝘁𝗮𝗽𝗼𝘀, 𝗞𝘂𝗻𝗱𝗶 𝗣𝗮𝗴𝗽𝗮𝗽𝗮𝘁𝘂𝗹𝗼𝘆

Marahil, ganito talaga ang buhay.

May mga panahong kailangan nating manatili.

May mga panahong kailangan nating maghintay.

At may mga panahong kailangan nating magkaroon ng lakas ng loob na humakbang patungo sa bagong direksiyon.

Sa loob ng labing-isang taon, natutuhan kong ang isang paaralan ay maaaring maging tahanan. Ngayon naman, kailangan kong matutong gawing tahanan ang isang bagong paaralan.

At kung may natutuhan ako sa mahabang paghihintay, ito iyon, hindi nasasayang ang paghihintay kapag ang iyong puso ay marunong magtiwala.

Hindi man natin agad nakikita ang dahilan, may magandang plano ang Diyos sa tamang panahon.

Kaya habang tinatahak ko ang bagong landas mula Tago patungong Cagwait, hindi ko dala ang takot sa kung ano ang maaaring mangyari.

Dala ko ang panalangin.

Dala ko ang pasasalamat.

Dala ko ang pag-asa.

At dala ko ang pananampalataya.

Labing-isang taon ang ginugol ko sa isang tahanan. Ngayon, binubuksan ko ang pinto ng panibagong tahanan, hindi dahil tapos na ang aking kuwento, kundi dahil may panibagong pahina pa itong kailangang sulatan.

Sa pahinang ito, isang bagay ang buong puso kong pinaniniwalaan, kung marunong tayong maghintay, patuloy na magsikap, at buong pusong magtiwala sa Diyos, darating din ang tamang panahon para sa panibagong landas.

END

𝐼𝑛 𝑙𝑖𝑛𝑒 𝑤𝑖𝑡ℎ 𝑡ℎ𝑒 𝑐𝑒𝑙𝑒𝑏𝑟𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛 𝑜𝑓 𝑁𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙 𝑇𝑒𝑎𝑐ℎ𝑒𝑟𝑠’ 𝑀𝑜𝑛𝑡ℎ, 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑝𝑎𝑔𝑒 𝑖𝑛𝑣𝑖𝑡𝑒𝑠 𝑡𝑒𝑎𝑐ℎ𝑒𝑟𝑠, 𝑙𝑒𝑎𝑟𝑛𝑒𝑟𝑠, 𝑛𝑜𝑛-𝑡𝑒𝑎𝑐ℎ𝑖𝑛𝑔 𝑝𝑒𝑟𝑠𝑜𝑛𝑛𝑒𝑙, 𝑎𝑛𝑑 𝑒𝑥𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑙 𝑠𝑡𝑎𝑘𝑒ℎ𝑜𝑙𝑑𝑒𝑟𝑠 𝑡𝑜 𝑠ℎ𝑎𝑟𝑒 𝑡ℎ𝑒𝑖𝑟 𝑖𝑛𝑠𝑝𝑖𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑒𝑎𝑐ℎ𝑒𝑟 𝑠𝑡𝑜𝑟𝑖𝑒𝑠. 𝐸𝑛𝑡𝑟𝑖𝑒𝑠 𝑚𝑢𝑠𝑡 𝑏𝑒 𝑠𝑢𝑏𝑚𝑖𝑡𝑡𝑒𝑑 𝑖𝑛 𝑎𝑛 𝑒𝑑𝑖𝑡𝑎𝑏𝑙𝑒 𝑓𝑜𝑟𝑚𝑎𝑡, 𝑤𝑟𝑖𝑡𝑡𝑒𝑛 𝑖𝑛 𝐸𝑛𝑔𝑙𝑖𝑠ℎ 𝑜𝑟 𝑎 𝑣𝑒𝑟𝑛𝑎𝑐𝑢𝑙𝑎𝑟 𝑙𝑎𝑛𝑔𝑢𝑎𝑔𝑒, 𝑎𝑛𝑑 𝑠𝑒𝑛𝑡 𝑡𝑜 𝑝𝑎𝑢_𝑐𝑎𝑟𝑎𝑔𝑎@𝑑𝑒𝑝𝑒𝑑.𝑔𝑜𝑣.𝑝ℎ